مسئلهء شفاعت
دوم : شفاعت پيامبر ما رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم ، زيرا شفاعت او مورد انتظار و بلكه واقع خواهد شد به دليل سخن خداوند متعال كه : « براى گناهت و براى مردان مؤمن و زنان مؤمن استغفار كن » . « 1 » و مرتكب گناه كبيره هم مؤمن است چراكه خدا و رسولش را تصديق مىكند و به آنچه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم آورده اعتراف دارد و اين همان [ معناى ] ايمان است . زيرا ايمان در لغت [ به معناى ] تصديق است و در اينجا هم تصديق وجود دارد .
و اعمال صالح جزء ايمان نيستند ، زيرا اعمال صالح [ در بسيارى از آيات ] بر فعل [ مشتق از ماده ايمان ] عطف شده « 2 » و عطف [ مطابق با قواعد ادبى ] مقتضى مغايرت اعمال صالح با ايمان است . و وقتى پيامبر امر به استغفار شده آن را ترك نخواهد كرد چراكه او معصوم است . و استغفار او در حق امت خود و براى بدست آوردن خشنودى پروردگار مقبول [ درگاه الهى ] است به دليل سخن خداوند متعال كه :
« به زودى پروردگارت به تو عطا خواهد كرد و خشنود خواهى شد » . « 3 » علاوه بر سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم كه : « شفاعت خود را براى اهل گناهان كبيره از امت خود ذخيره كردهام » .
و بدانكه عقيده ما آنست كه ائمه عليهم السّلام بدون هيچ فرقى همانگونه كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم چنين حقى دارد ، حق شفاعت دربارهء گناهكاران از شيعهء خود را دارند به دليل خبرهايى كه از اين مطلب دادهاند با توجه به عصمت آنان كه احتمال دروغ را از آنها نفى مىكند .
پنجم : لازم است اقرار و تصديق به احوال و اوضاع قيامت ، و كيفيت حساب و برهنه بيرون آمدن مردم از قبرهايشان ، و اينكه سوقدهنده و شاهدى همراه هر نفسى است و به احوال مردم در بهشت و مختلف بودن طبقاتشان و كيفيت نعمتهاى
هامش
( 1 ) . محمد ، 19 .
( 2 ) . مانند آيه :« وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي . . . ». نساء ، 57 .
( 3 ) . ضحى ، 5 .