مشهور است . « 1 »
ابوداود از ميمونه نقل مىكند كه پدرش به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گفت :
يا رسول اللَّه ! نذر كردهام كه اگر فرزند پسرى برايم به دنيا آيد بالاى « بوانه » ، تعدادى شتر قربانى كنم . ( راوى گويد : چنين مىدانم كه گفت : پنجاه شتر ) .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : آيا چيزى از بتها آنجا هست ؟
گفت : نه . فرمود : به آنچه براى خدا نذر كردهاى وفا كن . « 2 »
از اين كه پيامبر از وجود بتها در مكانى كه قربانى مىكنند مىپرسد ، معلوم مىشود كه نذر حرام ، آن است كه طبق عادت مردم دوران جاهليت براى بتها نذر شود .
خداوند هم مىفرمايد :
« وَ ما ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ . . . ذلِكُمْ فِسْقٌ » « 3 » « حيواناتى كه در برابر بتها ذبح مىشود حرام است ، اين فسق است . »
هر كس كه از وضع زائران عتبات مقدسه و حرمهاى اولياى الهى با خبر باشد مىداند كه آنان براى خدا و رضاى او نذر مىكنند و قربانىها را با نام خداى متعال و با هدف بهرهمندى صاحب قبر از ثواب آن و استفادهء فقرا از گوشت قربانىها ذبح مىكنند .
هامش
( 1 ) . فرقان القرآن : ص 133
( 2 ) . سنن ابىداود : ج 2 ، ص 81
( 3 ) . مائده : 3