4 . تبرك به آثار اوليا
تبرّك در لغت ، مشتق از « بركت » به معناى افزونى در نعمت است .
امّا در اصطلاح آن است كه موحّدان ، از رهگذر تبرّك به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و بندگان صالح خدا و تبرك به آثار باقى ماندهء از آنان ، درخواست افاضهء نعمت و افزايش بركت كنند . معناى اين آن نيست كه تبرك جوينده ، راهها و اسباب طبيعى را براى رسيدن به خواستههايش به روى خود ببندد ، بلكه در همان حال كه به علل و اسباب طبيعى تكيه مىكند ، راه تبرك را در برابر خود باز مىگذارد ، تا از اين طريق ، به فيض الهى كه از اين مجرا نازل مىشود ، افزون بر آنچه از راه اسباب طبيعى مىرسد ، دست يابد .
مسلم است كه ميان آثار پيامبران و صالحان و خيراتى كه انسان از اين راه به دست مىآورد رابطهء مادى وجود ندارد ، ليكن همانگونه كه گفته شد فيضهاى الهى بربندگان گاهى از غير مجراى طبيعى افاضه مىشود ، آنجا كه ارادهء الهى بر اين باشد كه حاجتهاى يك انسان مؤمن را از راه تبرّك به پيامبر يا آثار بازماندهء از او برآورده سازد . آيات قرآن كريم و روايات فراوانى بر اين حقيقت تأكيد دارد . افزون بر اينكه هيچ مانع عقلى نيست كه آثار پيامبر و صالحان در اجابت خواستههاى انسان اثر گذار باشد . اينك برخى از آياتى كه در اين زمينه است :