2 . بيهوده بودن شفاعت خواهى از مرده
اين ، آخرين دليلى بود كه منكران شفاعت به آن استناد مىكردند كه نمىتوان از اوليا و صالحان درخواست شفاعت كرد .
جواب آن است كه : در بحث حيات برزخى ثابت كرديم كه شهدا زندهاند و نزد پروردگارشان روزى مىخورد . پس وقتى شهيدان نزد پروردگارشان زندهاند ، پيامبر شهيدان به طريق اولى نزد پروردگارش زنده است ، پس درخواست شفاعت از او بيهوده نيست ، چون زنده است و روزى مىخورد و سخن ما را مىشنود و به اذن پروردگار ، جايگاه مارا مى بيند .
بر فرض تسليم به اينكه پيامبران و صالحان و شهيدان مردهاند و سخن ما را نمىشنوند و جايگاه ما را نمىبينند ، نهايت چيزى كه در شفاعت طلبى از آنان خواهد داشت ، آن است كه كارى لغو باشد نه حرام ، آنگونه كه پيروان تفكر وهابيت ادّعا دارند .
گواه بر اين نكته اين است كه كسى كه در حال غرق شدن است ، دست به هرچيزى مىافكند تا خود را نجات دهد . روشن است كه كار او لغو و بىثمر است ، در عين حال هيچ دانشآموزى تا چه رسد به يك استاد را نمىبينى كه آن غريق را مشرك و مرتكب كار حرام بداند .
دليل المرشدين إلى الحق اليقين (سيماى عقايد شيعه) ( فارسى) — صفحة 104
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٠٤