3 . نذر براى اوليا
نذر آن است كه انسان خود را ملزم و متعهد كند كه اگر حاجتش بر آورده شد ، كارى را انجام دهد . مثلًا بگويد : براى خداست برعهدهء من كه اگر در امتحان قبول شدم ، ختم قرآن كنم . اين همان نذر شرعى است و بايد نذر براى خداوند باشد و براى غير او جايز نيست .
گاهى در ضمن نذر ، متعهد مىشود كه ثواب آن كار را به يكى از نزديكانش مثل پدر و مادر ، يا اوليا و انبيا اهدا كند و مىگويد : براى خدا نذر مىكنم كه قرآن را ختم كنم و ثواب آن را به فلانى اهدا كنم . اينكه مىگويد « براى خدا » و آنكه مىگويد « به فلانى » با هم متفاوت است . در اوّلى هدف نذر مطرح است ، يعنى تقرّب به خداوند ، در دوّمى بيانِ موردِ بهرهمندى از نذر است .
اين گونه نذر ميان مسلمانان رايج است . كارى را براى خدا نذر مىكنند و ثواب آن را به يكى از اولياى خدا و بندگان صالح هديه مىكنند ، گاهى هم عبارت را مختصر مىكنند و مىگويند : اين گوسفند ، نذر پيامبر ، و مقصود جهت سود بردن از آن نذر است .
قرآن كريم هم پر است از هر دو گونه كاربرد نذر . خداوند از قول همسر عمران چنين حكايت مىكند :