1 . تبرّك به مقام ابراهيم عليه السلام
خداوند ، بعضى از سرزمينهايى را كه بدن دعوتگران توحيد را لمس كرده ، عبادتگاه به شمار آورده است ، مثل آنكه « مقام ابراهيم » را نمازخانه قرار داده و فرموده است :
« وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِيمَ مُصَلًّى » « 1 »
« خانهء كعبه را محل بازگشت مردم و مركز امن قرار داديم و از مقام ابراهيم ، عبادتگاهى براى خود انتخاب كنيد . »
بىشك ، نماز از بعد ذاتى فرقى نمىكند كه در اين جايگاه خوانده شود ، يا نقاط ديگر مسجد . ولى « مقام ابراهيم » به سبب وجود ابراهيم پيامبر ، امتياز ديگرى يافته و جاى متبرّكى شده است . از اين رو نمازگزار به خاطر تبرك به آن مكان پاك ، نمازش را آنجا برگزار مىكند .
در جاى ديگرى از قرآن ، خداوند متعال « مسعى » - مسافت ميان صفا و مروه - را محلّ عبادت مىشمارد و اين نيست مگر به سبب آنكه بانوى پاك و يكتا پرستى همچون « هاجر » ، با قدمهاى مبارك خود هفت بار اين زمين را در جستجوى آب ، لمس كرده است و اين مسأله علتى جز اين ندارد كه به اين سرزمين مقدس كه جزئى از بدن مادر حضرت اسماعيل را لمس كرده است ، تبرك جويند .
2 . پيراهن يوسف عليه السلام و بينايى يعقوب عليه السلام
يعقوب پيامبر ، مدتى طولانى در رنج هجران فرزند عزيزش يوسف عليه السلام بود و در آن مدّت آنقدر گريست كه به تعبير قرآن كريم ، چشمانش سفيد ( و نابينا ) شد : « وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيمٌ » « 2 » .
هامش
( 1 ) . بقره : 125
( 2 ) . يوسف : 84