« البدعة فى مفهومها الاسلامى الدقيق » مىگويد : شفاعت طلبى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به صورت كلّى و بدون قيد ، پس از اذان يا هنگام ديگر ، در سنّت آمده است . بعضى از اصحاب نيز از آن حضرت چنين درخواست كردند و آن حضرت نهى نكرد . احاديث در اين زمينه و مناسبتهاى متعدد ، بسيار است كه برخى را مىآوريم :
مصعب اسلمى گويد : يكى از غلامان ما نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفت و گفت : درخواستى دارم حضرت فرمود : چيست ؟ گفت : مىخواهم مرا از كسانى قرار دهى كه روز قيامت شفاعتشان مىكنى . فرمود : اين را چه كسى به تو ياد داده است ؟ گفت : كسى به من نگفته ، خودم چنين خواستهام . فرمود : تو از كسانى هستى كه روز قيامت شفاعتشان مىكنم ( به نقل هيثمى در مجمع الزوائد و روايت طبرانى ) .
هيثمى در اين موضوع ، احاديث بسيارى نقل كرده است . « 1 »
اين در دوران حيات پيامبر صلى الله عليه و آله بود . امّا پس از رحلت آن حضرت ، آيا مىتوان از آن حضرت ، به خصوص در برابر قبر مطهرش و هنگام سلام دادن بر او شفاعت طلبيد ؟ از آنجا كه بدون ترديد ثابت است كه مردگان در عالم برزخ مىشنوند و سخن مىگويند و دعا مىكنند ، به ويژه حضرت رسول صلى الله عليه و آله وقتى به او سلام مىدهند ، روح مطهرش جواب مىدهد ، پس فرقى در شفاعت طلبى ميان زمان حيات و پس از مرگ و در حيات برزخى نيست و هر كه ادعاى ممنوعيت دارد بايد دليل بياورد . « 2 »
دو شبهه
مخالفان شفاعت دو شبهه ذكر كردهاند كه آنها را همراه تحليلى مىآوريم :
1 - شفاعت طلبى مشركان از بتها
دليل دوم قائلان به حرمت شفاعتطلبى از شفيعان اين است كه قرآن كريم علّت
هامش
( 1 ) . مجمع الزوائد : ج 10 ، ص 369 ، صحيح مسلم : ج 1 ، ص 289
( 2 ) . البدعة فى مفهومها الاسلامى : ص 105 - 106