مولايمان حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام و تقويت دروغهايش ، سپس تناقض در پى تناقض ؟
او مىگويد : « پيامبر صلى الله عليه و آله براى او تبيين كرد كه جنس استخلاف ، اقتضاى كرامت و امانتِ فرد جانشين را دارد ، نه اين كه او را سبك شمارد و خائن بداند . » [ جملهى اوّل ] سپس باز مىگردد و مىگويد : « توضيح اين كه فرد جانشين ، از پيامبر غايب است ، در حالى كه تمام صحابه در حضور او هستند » . [ جملهى دوم ] هيچ سازگارى وجود ندارد ميان اين عبارت با عبارت « تو را بجا مىگذارم فقط از جهت امانتدارى تو نزد من » [ جملهى سوم ] و نيز جملهى « و بجا گذاردن نه نقصى است و نه كاستى مقام » [ جملهى چهارم ] و جملهى « اصل بجا گذاردن مقتضى گرامى داشتن و امانتدارى اوست نه اهانت و كوچكشمردنش » [ جملهى پنجم ] . پس نكتهى مورد اشاره او در جمله دوم ، يا جملهى قبلى او است كه گويد : « اين بجاگذاردن ضعيفتر است از . . . » و يا
فتنهانگيزى وطعنهزدن منافقان
نسبت به حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام است .
اينك روشن شد كه ابنتيميه تلاشى مذبوحانه در اثبات و تأييد ادّعاى منافقان مىكند كه گويد : « پادشاهان و غير آنها هرگاه براى جنگهايشان بيرون مىروند ، كسى را با خود مىبرند كه بتوانند از او بهرهى بسيار ببرند و يارى بگيرند ، و نيازمند مشاوره با او هستند » .
سپس تمام اين بافتههاى خود را با اين جمله باطل كرد كه گفت : « سپس بازگشته و گويد : « و اين بجاگذاردن مانند بجاگذاردن هارون نبود . . » . و بدينگونه طعنهى منافقان را در استخلاف على عليه السلام تأييد مىكند ، و به صراحت كلام پيامبر صلى الله عليه و آله را رد مىكند .
نسبت دروغ دادن به دو صحيح
ابنتيميه ضمن گفتههايش به حديثى استشهاد كرده [ بدين مضمون كه پيامبر ، ابوبكر و عمر را به ابراهيم و نوح تشبيه كرده ] و گويد : « اين كلام پيامبر در صحيحين ثبت شده است . » امّا اين خبر در دو صحيح وجود ندارد . و از حديثهاى آنها نيست ، كه بر اهل تحقيق پوشيده نمىماند . اين خود گواه ديگرى است بر اين كه هيچ چيز ، مانع دروغ گفتنِ واضح و صريح او نيست .