ضرب الدّين بجرانه . ( 1 ) - يأتي على النّاس زمان عضوض ، يعضّ الموسر فيه على ما في يديه و لم يرو بذلك ، قال اللّه تعالى : وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ . ينهد فيه الأشرار ، و يستذلّ الأخيار ، و يبايع المضطرّون ، و قد نهى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله عن بيع المضطرّين . ( 3 ) شونده [ اى ] ، پس بپاى داشت و راست بايستاد ، تا كه بزد دين [ پيش سينهء خود را بر زمين ] . ( 1 ) - آيد بر مردمان زمانى دندان گيرند [ ه ] كه بگز [ د ] توانگر در او بر آنچه در هر دو دست او باشد [ از اموال ] ، و [ حال آن كه ] روايت نكردند به آن ، و گفت خداى تعالى : ( 2 ) « [ و ] فراموش نكنيد فضل [ و احسان ] را ميان شما » . برخيزند در او بدان ، و حقير شوند برگزيدگان و نيكان ، و مبايعه كنند [ با ] بيچارگان ، و بدرستى كه نهى كرد رسول خدا « ص » از بيع [ با ] بيچاره شدگان . ( 3 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 604
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٦٠٤