اللّه عليه و آله ) .
240 -
و قال عليه السلام لزياد بن أبيه - و قد استخلفه لعبد اللّه ابن العباس على فارس و أعمالها ، في كلام طويل كان بينهما ، نهاه فيه عن تقديم الخراج - ( 1 ) : استعمل العدل ، و احذر العسف و الحيف ، فإنّ العسف يعود بالجلاء ، و الحيف يدعو إلى السّيف . ( 2 )
241 -
و قال عليه السلام : أشدّ الذّنوب ما استخفّ به صاحبه
242 -
و قال عليه السلام : إذا احتشم المؤمن أخاه فقد فارقه رسول اللّه را « ص » .
240 - و گفت او - عليه السّلام ، مر زياد پسر أبيه [ را ] ، بدرستى كه خليفه گردانيد او را به جاى عبد اللّه پسر عبّاس بر فارس و عمل هاى آن ، در سخن دراز [ ى ] كه واقع شد ميان ايشان ، نهى كرد او را در آن [ كلام ] ، از مقدّم داشتن خراج [ و زياده از قدر معيّن گرفتن ] : ( 1 ) استعمال كن عدل را و حذر كن از جور و ظلم ، بدرستى كه جور باز گردد [ به ] از خان و مان بيرون كردن ، و ظلم وا خواند وا شمشير [ و محاربه ] . ( 2 ) 241 - و گفت - عليه السّلام : كه سخت ترين گناهان آن است كه آنچه سبك شمرد آن را صاحب آن .
242 - و گفت - عليه السّلام : چون حشمت كند مؤمن با برادر خود ، بدرستى كه مفارقت كند از او .