و ليكن في خاصّة ما تخلص للهّ به دينك : إقامة فرائضه الّتي هي له خاصّة ، فأعط اللّه من بدنك في ليلك و نهارك ، و وفّ ما تقرّبت به إلى اللّه من ذلك كاملا غير مثلوم و لا منقوص ، بالغا من بدنك ما بلغ . ( 82 ) و إذا قمت في صلاتك للنّاس ، فلا تكوننّ منفّرا و لا مضيّعا ، فإنّ في النّاس من به العلّة و له الحاجة . ( 83 ) و قد سألت رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - حين وجّهني إلى اليمن كيف أصلّي بهم فقال : « صلّ بهم كصلاة أضعفهم ، و كن بالمؤمنين رحيما » . ( 84 ) بايد كه باشد ، در [ وقتى ] خاصهّ [ كه ] خالص گردانى [ تو ] براى خدا - به آن عمل - دين تو [ را ] ، بپاى داشتن واجبات او آنك آن مر او راست خاصه ، پس بده خدا را از وجود خود در شب خود و روز خود ، و تمام كن آنچه [ را كه ] نزديكى جستى به او با خدا از آن [ عبادت ، در حالى كه ] تمام [ باشد ] نه رخنه در افتاده و نه نقصان شده ، [ و در حالى كه ] در رسنده [ باشى ] از بدن خود آنچه [ كه مىتواند ] برسد . ( 82 ) و چون برخيزى تو در نماز گزاردن تو براى مردمان [ به جماعت ] ، پس بايد كه نباشى راننده [ و رماننده ] مردمان را و نه ضايع كنندهء [ نماز به ترك واجبات آن ] ، بدرستى كه در [ ميان ] مردمان كس باشد كه او را علّتى باشد ، و [ نيز ] او را حاجتى باشد . ( 83 ) و بدرستى كه سؤال كردم رسول خدا را - صلعم - آن هنگام كه رو فرا كرد مرا وا يمن : [ كه ] چه گونه نماز بگزارم با ايشان پس گفت رسول خدا - ع - : [ نماز ] بگزار براى ايشان همچو نماز ضعيف تر ايشان ، و باش به مؤمنان مهربان .
( 84 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 356
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٥٦