و إعذار ( 79 ) ثمّ أمور من أمور [ ك ] لا بدّلك من مباشرتها : منها إجابة عمّالك بما يعيا عنه كتّابك ، و منها إصدار حاجات النّاس عند ورودها عليك ممّا تحرج به صدور أعوانك . و أمض لكلّ يوم عمله ، فإنّ لكلّ يوم بما فيه ( 80 ) و اجعل لنفسك فيما بينك و بين اللّه أفضل تلك المواقيت ، و أجزل تلك الأقسام ، و إن كانت كلّها للهّ إذا صلحت منها النّيّة ، و سلمت منها الرّعيّة . ( 81 ) خوشگوار [ ى ] ، و باز دار [ از منهيّات ] در خوبى و سخن خوش و عذر گفتن . ( 79 ) پس از آن ، كارها [ يى است ] از كارهاى تو [ كه ] ناچار باشد مر تو را از [ اين كه ] به خود قيام كنى [ در ] آن امور : [ بعضى ] از آن [ ها ] پاسخ كردن [ به ] عمّال تو [ است ] بدانچه كه عاجز شوند از [ انجام ] آن ، كاتبان تو ، و بعضى از آن امور باز گردانيدن [ و بر آوردن ] حاجات مردمان [ است ] نزديك وارد شدن آن [ حاجات ] بر تو از آن چه [ كه ] تنگ آيد به آن سينههاى ياران تو ، و بگذران مر هر روز عمل آن روز را ، بدرستى كه براى هر روزى باشد به آنچه در او بود . ( 80 ) و گردان براى نفس خود [ وقتى را ] ، در آنچه [ كه ] ميان تو و ميان خداست [ از براى عبادت ] ، فاضل تر آن وقت ها و بزرگ تر آن قسم ها [ را ] ، و اگر چه باشد همهء آن وقت ها براى خدا ، چون به صلاح باشد در آن [ كار ] نيّت [ تو ] ، و سلامت باشد از آن رعيّت [ تو ] .
( 81 ) و
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 355
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٥٥