بالإعذار إلى اللّه تعالى يوم تلقاه ، فإنّ هؤلاء من بين الرّعيّة أحوج إلى الإنصاف من غيرهم ، و كلّ فأعذر إلى اللّه في تأدية حقهّ إليه . ( 75 ) و تعهّد أهل اليتم و ذوي الرّقّة في السّنّ ممّن لا حيلة له ، و لا ينصب للمسألة نفسه ، و ذلك على الولاة ثقيل ، و الحقّ كلهّ ثقيل ، و قد يخففّه اللّه على أقوام طلبوا العاقبة فصبّروا أنفسهم ، و وثقوا بصدق موعود اللّه لهم . ( 76 ) و اجعل لذوي الحاجات منك قسما تفرّغ لهم فيه شخصك ، و تجلس لهم مجلسا عامّا فتتواضع فيه للهّ الّذي خلقك ، و تقعد ايشان را . ( 74 ) پس عمل كن در ميان ايشان [ آنچه كه سزاوار باشد ] به رسانيدن عذر وا خداى تعالى [ در ] آن روزى كه فرا رسى به او ، بدرستى كه اين گروهان از ميان رعيّت حاجتمندتراند وا دا [ د ] از غير ايشان ، و براى هر يك پس اقامه كن عذر [ ى ] را وا خدا در گذاردن حقّ او به خدا .
( 75 ) و باز جو اهل يتيمى و خداوندان باريكى يعنى پيران را در سال ، از آن كس كه [ هيچ ] چاره نيست او را ، و برپاى نمى كند - به [ جهت ] حيا - براى سؤال نفس خود را ، و آن [ چه كه گفته شد ] بر والى گران است ، و حق - همهء آن - گران است [ بر بندگان ] ، و بدرستى كه سبك كند آن را خدا بر گروهى كه طلب كردند سرانجام را ، پس باز داشتند نفس خود را ، و اعتماد كردند به راستى وعده كردهء خدا مر ايشان را . ( 76 ) و بگردان براى خداوندان حاجت ها از اوقات تو قسمتى تا فارغ گردانى براى ايشان در او تن خود را ، و بنشينى با ايشان جاى نشستنى عام ، پس تواضع كنى در او براى خدا آنك بيافريد
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 353
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٥٣