منهم الزّلل ، و تعرض لهم العلل ، و يؤتى على أيديهم في العمد و الخطإ . ( 6 ) فأعطهم من عفوك و صفحك مثل الّذي تحبّ أن يعطيك اللّه من عفوه و صفحه ، فإنّك فوقهم ، و والي الأمر عليك فوقك ، و اللّه فوق من ولّاك و قد استكفاك أمرهم ، و ابتلاك بهم . ( 7 ) و لا تنصبنّ نفسك لحرب اللّه فإنهّ لا يدى لك بنقمته ، و لا غنى بك عن عفوه و رحمته ، و لا تندمنّ على عفو ، و لا تبجحنّ بعقوبة ، و لا تسرعنّ إلى زيادة وجدت عنها مندوحة .
( 8 ) و لا تقولنّ : إنّي ايشان را علتّ ها ، و واقع آورند بر دست هاى ايشا [ ن ] - در عمد و خطا - زلل و گناه . ( 6 ) پس بده ايشان را از عفو تو و جرم فرا گذاشتن تو ، مانند آنك دوست دارى تو كه بدهد تو را خدا از عفو خود و جرم فر [ و ] گذاشتن او ، بدرستى كه تو بالاتر ايشانى با اميرى ، و والى امر - نفس او عليه السّلام - بر تو بالاى تو [ است ] ، و خداى تعالى بالاتر و قوى تر از آن كس است كه والى گردانيد تو را ، و بدرستى كه [ حق تعالى ] طلب كفايت كرد تو را كار ايشان را ، و آزمايش كرد تو را به ايشان . ( 7 ) و بر پاى مكن نفس خود را براى مخالفت خدا ، بدرستى كه نيست طاقت و دست مر تو را به عقوبت او و بازداشتن او ، و بى نياز نيستى تو از عفو او و رحمت او ، و پشيمان مشو بر عفو كردن ، و شاد مشو به عقوبت كردن ، و شتاب مكن با پيش دستى گرفتن [ خشمى ] كه يا بى تو از آن پيش دستى گرفتن فراخى را . ( 8 ) و مگوى بدرستى كه
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 325
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٢٥