حين يسار فيها فرسخان ، و صلّوا بهم المغرب حين يفطر الصّائم ، و يدفع الحاجّ ، و صلّوا بهم العشاء حين يتوارى الشّفق إلى ثلث اللّيل ، و صلّوا بهم الغداة و الرّجل يعرف وجه صاحبه ، و صلّوا بهم صلاة أضعفهم ، و لا تكونوا فتّانين . آفتاب سپيد باشد [ و روى به زردى ننهاده باشد ، و ] زنده [ باشد ] در عضوى از روز هنگامى كه بروند در آن دو فرسخ [ از مسافت را ] ، و بگذاريد با ايشان نماز شام را هنگامى كه روزه گشايد روزهدار ، و باز گردد حاجى از عرفات ، و بگذاريد با ايشان نماز خفتن را هنگامى كه متوارى [ و پنهان ] شود [ سرخى ] آفتاب تا سِيَك شب ، و بگذاريد با ايشان نماز بامداد را در وقتى كه مرد بشناسد روى صاحب خود را ، و بگذاريد با ايشان نماز ضعيف ترين ايشان ، و مباشيد اصحاب بلا و فتنه [ به دراز ساختن نماز تا نباشد بر ضعيفان و پيران دشوار ] .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 321
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٢١