يكن فيما نهى اللّه عنه من البغي و العدوان عقاب يخاف لكان في ثواب اجتنابه ما لا عذر في ترك طلبه . ( 2 ) فأنصفوا النّاس من أنفسكم ، و اصبروا لحوائجهم ، فإنّكم خزّان الرّعيّة ، و وكلاء الأمّة ، و سفراء الأئمّة ، و لا تحسموا أحدا عن حاجته ، و لا تحبسوه عن طلبته ، و لا تبيعنّ للنّاس في الخراج كسوة شتاء و لا صيف ، و لا دابّة يعتملون عليها ، و لا عبدا . ( 3 ) و لا تضربنّ أحدا سوطا كردند به شما اندك [ است و آسان ] ، و بدرستى كه ثواب آن بسيار ، و اگر نباشد - در آنچه نهى كرد خدا از [ او ] از ستم و بيدادى - عقوبتى [ كه ] ترسانند [ از آن ] ، هر آينه باشد در ثواب اجتناب [ كردن از ] آن [ ستم ] آنچه [ كه ] نيست عذر [ ى ] در ترك طلب آن . ( 2 ) پس انصاف دهيد مردمان را از نفس هاى شما ، و صبر كنيد براى [ برآوردن ] حاجت هاى ايشان ، بدرستى كه شما خازنان رعيتّ ايد ، و وكيلان امّت ، و پيغمبران و رسولان ائمه ، و قطع مكنيد يكى را از حاجت او ، و باز نداريد او را از طلب كردن آن ، و بايد كه نفروشيد براى مردمان در [ مال ] خراج پوشش زمستان [ ايشان ] را و نه [ پوشش ] تابستان را و نه دابهّ [ اى ] كه عمل [ مى ] كنند بر او ، و نه بنده [ اى كه خدمتكار است ] . ( 3 ) و بايد كه نزنيد يكى را تازيانه براى جايگاه درهمى ، و
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 318
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣١٨