ليشغلني أكل الطّيّبات ، كالبهيمة المربوطة ، همّها علفها ، أو المرسلة شغلها تقمّمها ، تكثرش من أعلافها ، و تلهو عمّا يراد بها ، أو أترك سدى ، أو أهمل عائثا ، أو أجرّ حبل الضّلالة ، أو أعتسف طريق المتاهة ( 9 ) و كأنّي بقائلكم يقول : « إذا كان هذا قوت ابن أبي طالب ، فقد قعد به الضّعف عن قتال الأقران ، و منازلة الشّجعان » . ألا و إنّ الشّجرة البرّيّة أصلب عودا ، و الرّوائع الخضرة أرقّ جلودا ، و النّابتات العذيّة أقوى سختى زندگانى پس نيافريدهاند مرا تا مشغول كند مرا خوردن چيزهاى خوش چون حيوان بسته ، كه غم او علف خوردن او بود ، يا [ حيوان ] رها كرده كه شغل او بر چيدن خاشاك و علف بود ، كه پر كند اندرون خود را از علف هاى خود ، و بازى كند [ و غافل باشد ] از آنچه خواهند به او [ از ذبح و سوارى ] ، يا ترك كردهاند مرا مهمل ، يا فرو گذار [ ده ] اند مرا تباهى كننده ، يا بكشم ريسمان گمراهى را ، يا بيراه روم به راه سرگشتگى ( 9 ) و گويا كه [ من نگرنده ] به گويندهء شماام كه گويد : چون باشد اين [ مقدار ] قوت پسر ابى طالب پس بدرستى كه بنشانده باشد او را ضعيفى از جنگ كردن همسران و مغالبت شجاعان ، بدان بدرستى كه درخت بيابانى [ كه آب كم مى خورد ] سخت تر بود به چوب ، و درخت هاى سبز [ بوستانى ] نرم تر باشد
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 302
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٠٢