فيك ، و لأضربنّك بسيفي الّذي ما ضربت به أحدا إلّا دخل النّار . ( 8 ) و اللّه لو أنّ الحسن و الحسين فعلا مثل الّذي فعلت ، ما كانت لهما عندي هوادة ، و لا ظفرا منّي بإرادة ، حتّى آخذ الحقّ منهما ، و أزيح الباطل عن مظلمتهما ( 9 ) و أقسم باللهّ ربّ العالمين ما يسرّني أنّ ما أخذت من أموالهم حلال لي ، أتركه ميراثا لمن بعدي ، دهد مرا خدا بر تو ، هر آينه قيام نمايم [ به آوردن ] عذرها وا خدا در مواخذهء تو ، و هر آينه بزنم تو را به شمشير خود آنك نزدم به اين شمشير يكى را الّا آنك در رفته باشد به دوزخ . ( 8 ) بحقّ خدا كه اگر حسن و حسين بكنند ايشان مانند آن كه كردى تو ، نبودى مر ايشان را نزديك من صلحى و نرمى ، و فيروزى نيافتندى از من به ارادتى تا كه فرا گرفتمى حق را از ايشان ، و زايل و باطل كردمى باطل را از جاى ظلم كردن ايشان . ( 9 ) و سوگند مى خورم به خدا كه پروردگار عالميان است ، شاد نمى كند مرا بدرستى كه آنچه فرا گرفتى تو از مال ها ايشان [ كه ] حلال باشد مرا ، كه بگذارم آن را ميراث براى كسى كه پس از من باشد ، پس مدارا كن - و تعجيل مكن - اندك ، پس گويى كه تو بدرستى كه برسيدى تو به مرگ و آخرت ، و دفن كردند تو
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 290
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٩٠