مع الخائنين ، فلا ابن عمّك آسيت ، و لا الأمانة أدّيت . ( 3 ) و كأنّك لم تكن اللّه تريد بجهادك ، و كأنّك لم تكن على بيّنة من ربّك ، و كأنّك إنّما كنت تكيد هذه الأمّة عن دنياهم ، و تنوي غرّتهم عن فيئهم .
( 4 ) فلمّا أمكنتك الشّدّة في خيانة الأمّة أسرعت الكرّة ، و عاجلت الوثبة ، و اختطفت ما قدرت عليه من أموالهم المصونة لأراملهم و أيتامهم اختطاف الذّئب الأزلّ دامية المعزى الكسيرة ( 5 ) فحملته إلى الحجاز رحيب الصّدر تحمله ، غير متأثّم من أخذه ، و كأنّك - لا أبا لغيرك - حدرت كنندگان ، پس نه پسر عمّ تو [ را ] مواسات كردى تو ، و نه امانت را بگذاردى تو . ( 3 ) و گويى تو نبودى كه خدا را خواستى به جهاد كردن تو ، و گويى تو كه نبودى بر حجّتى از پروردگار خود ، و گويى كه تو بدرستى كه بودى تو كه بفريفتى تو اين امّت را از دنياى ايشان ، و قصد كنى غفلت ايشان را از غنيمت ايشان . ( 4 ) پس آن گاه [ كه ] تمكين دادى حمله كردن را در خيانت امّت ، شتاب كردى [ تو ] حمله را باز گردانيدن ، و تعجيل كردى ورجستن را ، و در ربودى آنچه توانستى تو بر او از مال ها ايشان [ كه ] نگهداشته [ شده ] مر بيوگان ايشان را و يتيمان ايشان را ، چون در ربودن گرگ سبك سرين ، مجروح خون آلود [ ه ] بز شكسته را . ( 5 ) پس برداشتى [ آن
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 288
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٨٨