و اعلم يا بنيّ أنّ الرّزق رزقان : رزق تطلبه ، و رزق يطلبك ، فإن أنت لم تأته أتاك . ما أقبح الخضوع عند الحاجة ، و الجفاء عند الغني ( 73 ) إنّما لك من دنياك ، ما أصلحت به مثواك ، و إن كنت جازعا على ما تفلّت من يديك ، فاجزع على كلّ ما لم يصل إليك .
استدلّ على ما لم يكن بما قد كان ، فإنّ الأمور أشباه . ( 74 ) و لا تكوننّ ممّن لا تنفعه العظة إلّا إذا بالغت في إيلامه ، فإنّ العاقل يتّعظ من روزى دو روزى است : روزى [ يى ] كه طلب كنى تو او را ، و روزى [ يى ] كه طلب كند [ او ] تو را ، پس اگر تو نيايى او را [ او ] آيد به تو ، چه زشت است فروتنى كردن نزديك حاجت [ و فقر ، ] و [ چه قبيح است ] جفا كردن نزديك توانگرى ( 73 ) بدرستى كه تو راست از دنياى تو آنچه [ كه به ] صلاح آورى تو به آن [ جاى ] بازگشت خود را ، و اگر باشى تو جزع كننده بر آنچه فوت شود از دست تو ، پس جزع كن بر هر چه نرسيد [ ه است ] به تو ، دليل ساز بر آنچه نباشد [ از متاع دنيا ] به آنچه بدرستى كه باشد ، [ زيرا ] بدرستى كه كارهاى [ دنيا ] مانندهها باشند [ به يكديگر ] . ( 74 ) و بايد كه نباشى از آن كس كه سود نكند او را پند دادن ، مگر كه چون برسد در [ حدّ ] ملامت كردن آن . . بدرستى كه عاقل متّعظ شود به ادب ، و
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 268
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٦٨