يعجّون إلى ربّهم من مقام ندم و اعتراف ، لرأيتهم أعلام هدى ، و مصابيح دجى ، قد حفّت بهم الملائكة . ( 9 ) و تنزّلت عليهم السّكينة ، و فتحت لهم أبواب السّماء ، و أعدّت لهم مقاعد الكرامات ، في مقام اطّلع اللّه عليهم ، فرضي سعيهم ، و حمد مقامهم . ( 10 ) يتنسّمون بدعائه روح التّجاوز . رهائن فاقة إلى فضله ، و أسارى ذلّة لعظمته ، جرح طول الأسى قلوبهم ، و طول البكاء عيونهم . ( 11 ) لكلّ باب رغبة إلى اللّه منهم يد قارعة ، يسألون من لا تضيق لديه بگريستند ايشان گريستنى ، و يكديگر را جواب دادند به گريه كردن ، ناله مى كنند وا پروردگار خود از مقام پشيمانى و مقر و معترف شدن [ به گناهان خويش ] ، هر آينه بينى تو [ ايشان را مانند ] نشانههاى راه راست ، و چراغ هاى تاريكى ، بدرستى كه گرد برآمده به ايشا [ ن ] فرشتگان ( 9 ) و فرو آورد بر ايشان آرام دل ، و گشادهاند مر ايشان را درهاى آسمان ، و ساختهاند براى ايشان نشست گاههاى كرامت ، در مقامى كه مطّلع شد خدا بر ايشان ، پس بپسنديد سعى ايشان را ، و بستود مقام ايشان را . ( 10 ) مى بويند به [ سبب خواندن و ] دعاء او [ تعالى نسيم ] راحت در گذشتن و عفو كردن از خدا ، [ ايشان ] گرو كردگان درويشى [ اند ] وا حاجت هاى فضل او ، و اسيران مذلتّ [ اند ] مر بزرگى او [ تعالى ] ، مجروح كرد درازى اندوه دل هاى ايشان را ، و درازى گريه چشم هاى ايشان را . ( 11 ) مر هر درى [ را كه راه ] رغبتى است وا خدا از ايشان دستى باشد كوبنده ، سؤال [ مى ] كنند [ از آن كسى ] كه تنگ نشود بنزديك
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 137
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٣٧