و سجاحة بلهوه و لعبه ( 18 ) فبينا هو يضحك إلى الدّنيا و تضحك إليه في ظلّ عيش غفول ، إذ وطى ء الدّهر به حسكه و نقضت الأيّام قواه ، و نظرت إليه الحتوف من كثب ، فخالطه بثّ لا يعرفه ، و نجيّ همّ ما كان يجده ، و تولّدت فيه فترات علل ، آنس ما كان بصحتّه ( 19 ) ففزع إلى ما كان عودّه الأطبّاء من تسكين الحارّ بالقارّ ، و تحريك البارد بالحارّ ، فلم يطفئ ببارد إلّا ثوّر حرارة ، و لا حرّك بحارّ إلّا هيّج برودة ، و ما خود . ( 18 ) پس هميدون او مى خنديد وا دنيا و مى خنديد دنيا وا او ، در سايهء عيشى غافل [ كننده ] ، آن گاه به پاى بسپرانيد روزگار او را به خار خود ، و بشكنيد روزهاى قوتّ هاء او را ، و مى نگريست وا او مرگ از نزديك ، پس بياميخت به او اندوهى كه نشناسند او را ، و همراز غصهّاى كه نبود كه يابد او را ، و تولّد كرد در او سستى هاى علتّ ها [ و مرض ها در ] حالى كه بود انس گيرنده به صحّت خود .
( 19 ) پس پناه داد وا آنچه بود كه عادت كردند آن را طبيبان : از [ قبيل ] ساكن گردانيدن گرمى به [ وسيلهء ] سردى ، و جنبانيدن سردى به گرمى ، پس ننشا [ ند گرمى را ] به
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 131
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٣١