من غيري ، و قالوا : ألا إنّ في الحقّ أن تأخذه ، و في الحقّ أن تمنعه ، فاصبر مغموما ، أو مت متأسّفا . ( 1 ) فنظرت فإذا ليس لي رافد ، و لا ذابّ و لا مساعد ، إلّا أهل بيتي ، فضننت بهم عن المنيّة ، فأغضيت على القذى ، و جرعت ريقي على الشّجا ، و صبرت من كظم الغيظ على أمرّ من العلقم ، و آلم للقلب من حزّ الشّفار . ( 2 ) و قد مضى هذا الكلام في أثناء خطبة متقدمة ، إلا أنّى كررّته هاهنا لاختلاف الروايتين . ( 3 ) و منه في ذكر السائرين إلى البصرة لحربه عليه السلام بودم من اولى تر به آن حق از غير من ، و گفتند : بدان بدرستى كه در [ حق ] باشد كه فراگيرى آن را ، و [ نيز ] باشد در حق كه منع كنند تو را از آن ، [ پس ] صبر كن غمناك شده ، يا بمير حسرت خورده . ( 1 ) پس نظر كردم چون نيست مرا يارى دهنده [ اى ] ، و نه دفع كننده [ اى ] ، و نه يارى دهنده [ اى ] ، مگر اهل بيت من ، پس بخل كرد [ م ] به ايشان از مرگ ، پس چشم بر هم نهادم بر خاشه [ اى كه بر آن فرو رفته بود ] ، و فرو بردم آب دهن خود را بر غصهّ و اندوه ، و صبر كردم از فرو خوردن خشم بر [ امرى كه ] تلخ تر از حنظل ، و دردناك تر مر دل را از بريدن تيزيهاى كارد . ( 2 ) و بدرستى كه بگذشت اين سخن در ميان خطبهء پيش فرا رفته ، الّا آنك من مكرّر گردانيدم اينجا براى خلاف دو روايت . ( 3 ) [ و پارهاى از آن سخنان ] در ذكر روندگان وا بصره [ است ] براى حرب [ كردن با ] او - عليه السّلام : پس برسيدند [ و پيش آمدند ] بر عاملان من و خزينه داران بيت المال مسلمانان آنك
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 119
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١١٩