أن يصغر عنده - لعظم ذلك - كلّ ما سواه . ( 10 ) و إنّ أحقّ من كان كذلك لمن عظمت نعمة اللّه عليه ، و لطف إحسانه إليه ، فإنهّ لم تعظم نعمة اللّه على أحد إلّا أزداد حقّ اللّه عليه عظما . ( 11 ) و إنّ من أسخف حالات الولاة عند صالح النّاس ، أن يظنّ بهم حبّ الفخر ، و يوضع أمرهم على الكبر . ( 12 ) و قد كرهت أن يكون جال في ظنّكم أنّي أحبّ الإطراء . و استماع الثّناء ، و لست - به حمد اللّه - كذلك ، و لو كنت أحبّ أن يقال ذلك لتركته انحطاطا للهّ سبحانه عن تناول ما هو أحقّ به من العظمة و الكبرياء . ( 13 ) و ربّما استحلى باشد - نزديك او براى بزرگى آن [ جلال ] - هر چه جز آن باشد . ( 10 ) [ و ] بدرستى كه سزاوارترين آن كس كه باشد همچنين ، هر آينه كسى باشد كه بزرگ نمايد نعمت خدا بر [ او ] ، و لطيف باشد نيكوئى خدا با او ، بدرستى كه - امر و شأن آن است كه - بزرگ نشود نعمت خدا بر يكى الّا آنك زايد شود حقّ خدا بر او بزرگ داشتنى . ( 11 ) و بدرستى كه از بدترين حالت هاى واليان ، نزديك نيك مردان [ آن است ] كه گمان برند به ايشان دوستى فخر و بزرگى [ را ] ، و بنهند كار ايشان را بر كبر ( 12 ) و بدرستى كه كراهت داشتم كه باشد جولان كرده در گمان شما بدرستى كه من دوست دارم مدح [ و ستودن ] را ، و شنيدن ثنا را ، و نيستم - شكر خدا - چنين ، و اگر بودمى دوست داشتمى كه گويند آن [ سخنان را ] هر آينه بگذاشتمى آن را براى تواضع مر خدا را كه منزهّ است او ، [ و ] از [ جهت در ] يافتن آنچه [ كه ] او سزاوارتر است به او از عظمت و بزرگوارى . ( 13 ) و چندا كه شيرين شمرند مردمان مدح را پس
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 116
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١١٦