فقدموا على عمّالي و خزّان بيت مال المسلمين الّذي في يديّ ، و على أهل مصر ، كلّهم في طاعتي و على بيعتي ، فشتّتوا كلمتهم ، و أفسدوا عليّ جماعتهم ، و وثبوا على شيعتي بها ، فقتلوا طائفة منهم غدرا ، و طائفة عضّوا على أسيافهم ، فضاربوا بها حتّى لقوا اللّه صادقين . ( 4 )
218 - و من كلام له عليه السلام
قاله لعبد اللّه بن عبّاس ، و قد جاءه برسالة من عثمان بن عفّان ، و هو محصور يسأله الخروج إلى ماله بينبع ، ليقلّ هتف الناس باسمه للخلافة ، بعد أن كان سأله مثل ذلك من قبل ، فقال عليه السلام : در دست من بود ، و [ هجوم آوردند ] بر اهل [ شهرى كه ] همهء ايشان در طاعت من و بر بيعت من [ بودند ] ، پس پراكنده كردند بر من سخن ايشان را ، و تباه كردند بر من جماعت ايشان را ، و ورجستند بر شيعهء من به آن ، پس بكشتند طايفهاى را از ايشان به غدر ، و طايفهاى [ از ايشان ] به دندان گرفتند بر شمشيرهاى ايشان . پس مضاربه مى كردند به آن تا برسيدند به خدا [ در حالى كه ] راستگويان [ بودند ] در دين و ايمان . ( 4 ) 218 - [ و از سخنان آن حضرت - عليه السّلام - است ] : گفت او - [ عليه السّلام ] - مر عبد اللّه پسر عبّاس [ را ] ، و بدرستى كه آمد او به پيغامى از [ سوى ] عثمان بن عفّان واو [ - يعنى عثمان - ] باز داشته [ شده ] بود ، سؤال همى كرد [ از آن