غير مشقّة . و يقول لما أراد كونه : « كن فيكون » . ( 14 ) لا بصوت يقرع ، و لا نداء يسمع ، و إنّما كلامه سبحانه فعل منه أنشأه و مثلّه ، لم يكن من قبل ذلك كائنا ، و لو كان قديما لكان إلها ثانيا . ( 15 ) لا يقال : كان بعد أن لم يكن ، فتجري عليه الصّفات المحدثات ، و لا يكون بينها و بينه فضل ، و لا له عليها فضل ، فيستوي الصّانع و المصنوع ، و يتكافأ المبتدع و البديع . ( 16 ) خلق الخلائق على غير مثال خواهد بودن آن را : « باش پس بباشد » . ( 14 ) [ اين گفتن ] نه به آوازى [ است كه ] بكوبند [ گوش را ] ، و نه [ به ] آوازى كه بشنوند ، و بدرستى كه سخن او - كه منزهّ است او - فعلى است از [ او ] كه بيافريد [ آن را ] ، و صورت بديد كرد [ آن را كه ] نبود پيش از آن بود [ ه ] ، و اگر بودى [ كلام او سبحانه ] قديم هر آينه باشد خداى دوّم . ( 15 ) نگويند كه بود [ او تعالى ] پس از آن كه نبود ، پس روان باشد بر او صفت هاى محدثات بودن و حلول ، و نباشد ميان آن صفت [ ها ] و ميان او - خدا - جدائى ، و نباشد مر او را بر آن [ صفت ها ] فضلى ، پس يكسان باشد كننده و كرده ، و هم كفؤ و مانند باشند نو آفريده و نو آفريننده . ( 16 ) بيافريد خلايق
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 473
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٧٣