تغيرّه الضّياء و الظّلام . ( 11 ) و لا يوصف بشيء من الأجزاء ، و لا بالجوارح و الأعضاء ، و لا بعرض من الأعراض ، و لا بالغيريّة و الأبعاض . و لا يقال : له حدّ و لا نهاية ، و لا انقطاع و لا غاية ، و لا أنّ الأشياء تحويه فتقلهّ أو تهويه ، أو أنّ شيئا يحمله فيميله [ او يعدلّه ] . و ليس في الأشياء بوالج ، و لا عنها بخارج ( 12 ) يخبر لا بلسان و لهوات ، و يسمع لا بخروق و أدوات . يقول و لا يلفظ ، و يحفظ و لا يتحفّظ ، و يريد و لا يضمر . ( 13 ) و يحبّ و يرضى من غير رقّة ، و يبغض و يغضب من او را شب ها و روزها ، و بنگرداند او را روشنى و تاريكى . ( 11 ) و صفت نكنند او را به چيزى از جزوها ، و نه به جوارح و عضوها ، و نه به عرضى از اعراض از حركت و سكون ، و نه به غيريّت و بعض بعض [ بودن ] ، و نگويند مر او را حدّى و نهايتى ، و نه منقطع شدن و نه غايتى ، و نه آنك بدرستى كه چيزها جمع [ و احاطه ] كنند او را ، پس بردارند او را يا فرو اندازند او را ، يا بدرستى كه چيزى بردارد [ پس ] بچسباند او را [ يا راست نگه دارد او را ] ، و نيست [ او ] در چيزها رونده و نه از آن بيرون رونده . ( 12 ) خبر دهد نه به زبان ها و ملازهها ، و بشنود نه به شكاف هاى گوش و آلت ها ، گويد [ سخن ] و از دهن نيندازد ، و نگهدارد او و نگاه ندارند او را ، و خواهد و نينديشد در دل .
( 13 ) دوست دارد و راضى شود از غير رقّت [ دل ] ، و دشمن دارد و خشم گيرد از غير مشقّت و دشوارى ، و گويد مر آنچه [ را كه ]
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 472
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٧٢