في بقاع الأرضين المتطأطئات ، و لا في يفاع السّفع المتجاورات ، و ما يتجلجل به الرّعد في أفق السّماء ، و ما تلاشت عنه بروق الغمام ، و ما تسقط من ورقة تزيلها عن مسقطها عواصف الأنواء و انهطال السّماء . ( 7 ) و يعلم مسقط القطرة و مقرّها ، و مسحب الذّرّة و مجرّها ، و ما يكفي البعوضة من قوتها ، و ما تحمل من أنثى في بطنها . ( 8 ) و الحمد للهّ الكائن قبل أن يكون كرسيّ أو عرش ، أو سماء أو أرض ، أو جانّ أو إنس . لا يدرك بوهم ، و لا يقدّر بفهم ، و لا يشغله سائل ، و لا ينقصه نائل ، و لا يبصر به عين ، و لا يحدّ در زمين بلند و فراخ سياه ديههاى به هم نزديك ، و [ پنهان نيست بر او ] آنچه آواز كند به دو رعد در كنارههاى آسمان ، و آنچه جدا شود از او برق هاى ميغ ، و آنچه بيفتد از برگ درخت [ كه جدا مى سازد ] از جاى افتادن آن بادهاء سخت منازل هاى قمر و ريزان شدن باران . ( 7 ) و داند جاى افتادن قطرهء باران و جاى قرار گرفتن آن ، و جاى كشيدن مورچه و موضع كشيدن آن ، و آنچه كافى باشد پشهّ را از قوت آن ، و آنچه بردارد آن را ماده در شكم [ خود ] . ( 8 ) و شكر و سپاس مر خدا [ ى را كه ] باشنده [ است ] پيش از آن كه بباشد كرسى يا عرش يا آسمان يا زمين يا پرى يا آدمى ، در نيابند او را به وهم ، و تقدير نكنند او را به فهم ، و مشغول نكند او را سؤال كننده ، و نقصان نكند او را عطا ، و نبينند او را به چشم ، و حد نگويند او را [ كه ] به كجا
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 446
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٤٦