إِنَّ اللّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ . ( 30 ) و أمّا الظّلم الّذي يغفر فظلم العبد نفسه عند بعض الهنات . و أمّا الظّلم الّذي لا يترك فظلم العباد بعضهم بعضا . ( 31 ) القصاص هناك شديد ، ليس هو جراحا بالمدى و لا ضربا بالسّياط ، و لكنهّ ما يستصغر ذلك معه . ( 32 ) فإيّاكم و التّلوّن في دين اللّه فإنّ جماعة فيما تكرهون من الحقّ ، خير من فرقة فيما تحبّون من الباطل . و إنّ اللّه سبحانه لم يعط أحدا بفرقة خيرا ممّن مضى ، و لا ممّن بقي . ( 33 ) يا أيّها النّاس طوبى لمن شغله عيبه عن عيوب النّاس و طوبى لمن لزم بيته ، و أكل قوته ، و اشتغل بطاعة ربهّ ، و بكى على معصيته به او ، و بيامرزد آنچه جز از آن است » . ( 30 ) و امّا ظلمى كه بيامرزند [ آن را ] پس ظلم [ كردن ] بنده است كه با نفس خود كرده باشد نزديك بعضى از خصلت هاى شر و منكرات ، و امّا آن ظلمى كه ترك نكنند [ آن را ] ، پس ظلم بندگان است بعضى ايشان را مر بعضى را . ( 31 ) قصاص [ در ] آنجا سخت باشد ، نباشد آن [ قصاص ] جراحت به كاردها و نه زدن به تازيانهها ، و ليكن آن قصاص آنچه باشد خرد باشد آن جراحت كارد با او . ( 32 ) پس بر شما باد ، رنگ ها نمودن در دين خدا بدرستى كه جماعت در آنچه كراهت مى داريد از حق ، بهتر باشد از فرقت در آنچه دوست مى داريد از باطل ، و بدرستى كه خداى تعالى نداد يكى را به [ سبب ] فرقت [ نيكى را : نه ] از آن كس كه بگذشت ، و نه از آن كه باقى ماند . ( 33 ) اى مردمان خنك باد مر آن كس را كه مشغول كند او را عيب او از عيب هاى مردم را و خنك باد مر آن كس را كه ملازم باشد خانهء خود را ، و بخورد قوت خود را ،
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 433
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٣٣