و مبتدع بدعة ، ليس معه من اللّه سبحانه برهان سنّة ، و لا ضياء حجّة . ( 26 ) فإنّ اللّه سبحانه لم يعظ أحدا به مثل هذا القرآن ، فإنهّ حبل اللّه المتين ، و سببه الأمين ، و فيه ربيع القلوب ، و ينابيع العلم ، و ما للقلب جلاء غيره . ( 27 ) مع أنهّ قد ذهب المتذكّرون ، و بقي النّاسون أو المتناسون . فإذا رأيتم خيرا فأعينوا عليه ، و إذا رأيتم شرّا فاذهبوا عنه ( 28 ) فإنّ رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - كان يقول : يا ابن آدم ، اعمل الخير ودع الشّرّ ، فإذا أنت جواد قاصد . ( 29 ) ألا و إنّ الظّلم ثلاثة : فظلم لا يغفر ، و ظلم لا يترك ، و ظلم مغفور لا يطلب ، فأمّا الظّلم الّذي لا يغفر فالشّرك باللهّ تعالى ، قال اللّه تعالى : نه روشنى حجّتى . ( 26 ) پس بدرستى كه خداى تعالى پند نداد يكى را [ به چيزى كه ] مانند اين قرآن [ باشد ، و ] بدرستى كه او ريسمان خداى استوار است ، و رسن استوار ، و در او بهار دل [ ها ] است ، و چشمههاء علم ، و نيست مر دل را دارو [ ى ] زدودن جز او . ( 27 ) و آنك بدرستى كه برفتند پند گيرندگان ، و باقى ماندند فراموش كنندگان ، يا فراموشى نمايندگان ، پس چون شما بينيد خير و نيكويى [ را ] پس يارى كنيد بر او ، و چون بينيد شما بدى را رو بگردانيد از او . ( 28 ) بدرستى كه رسول خدا - درود داد خدا بر او و آل او - بود كه مى گفت : اى پسر آدم عمل خير كن ، و دست بدار شرّ را ، پس آن گاه تويى نيك مرد راست . ( 29 ) بدان و بدرستى كه ظلم سه است : ظلمى كه نيامرزند او را ، و ظلمى كه ترك نكنند ، و ظلمى آمرزيده [ است ] كه طلب ندارند ، و امّا ظلمى آنك نيامرزند پس شرك است به خداى تعالى ، گفت خداى تعالى : « بدرستى كه خدا نيامرزد آن را كه شرك آورد
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 432
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤٣٢