التّراب أكفان ، و من الرّفات جيران ، فهم جيرة لا يجيبون داعيا ، و لا يمنعون ضيما ، و لا يبالون مندبة . ( 14 ) إن جيدوا لم يفرحوا ، و إن قحطوا لم يقنطوا . جميع و هم آحاد ، و جيرة و هم أبعاد . متدانون لا يتزاورون و قريبون لا يتقاربون . ( 15 ) حلماء قد ذهبت أضغانهم ، و جهلاء قد ماتت أحقادهم . لا يخشى فجعهم ، و لا يرجى دفعهم . ( 16 ) استبدلوا به ظهر الأرض بطنا ، و بالسّعة ضيقا ، و بالأهل غربة ، و بالنّور ظلمة ، فجاءوها كما فارقوها ، حفاة عراة ، قد ظعنوا عنها بأعمالهم إلى الحياة الدّائمة و الدّار الباقية ، كما قال اللّه : كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نعُيِدهُُ وَعْداً عَلَيْنا إِنّا كُنّا فاعِلِينَ . ( 17 ) كفن ها ، و از استخوان پوسيده همسايگان ، پس ايشان همسايگان باشند [ كه ] اجابت نكنند خواننده را ، و باز ندارند ظلم را ، و باك ندارند نوحه كنندگان را . ( 14 ) اگر باران باشد شاد نشوند ايشان ، و اگر باز استد نوميد نشوند ، همه [ جمع اند ] و ايشان يگان باشند ، و همسايگانند و ايشان دوران اند ، نزديك شوندگانند [ و ] زيارت نمى كنند ، و نزديك باشند [ و حال آن كه ] نزديك نمى شوند يكديگر [ ر ] ا . ( 15 ) حليمانند بدرستى كه بشد كينههاى ايشان ، و نادا [ نا ] نند بدرستى كه به مرد كينه آوردن ايشان ، نترسند [ از ] دردمند گردانيدن ايشان ، و اميد ندارند [ از ] دفع [ كردن ] ايشان . ( 16 ) بدل گرفتند به پشت زمين شكم زمين ، و به فراخى تنگى [ را ] ، و با اهل غريبى را ، و به نور و روشنى تاريكى [ را ] ، پس آمدند ايشان به دنيا چنان كه مفارقت كردند ، برهنه پا [ و ] برهنه ، بدرستى كه كوچ كردند از او با عمل هاى خود وا زندگانى هميشگى ، و سراى باقى مانده ، چنان كه گفت خدا : « چنان كه ابتدا كرديم و بيافريديم اوّل آفريدن وا گردانيم او را ، [ اين ] وعده [ اى است ] بر ما بدرستى كه بوديم ما كنندگان » . ( 17 )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 255
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٥٥