ما استقلّت [ به ] من العباء المحمول عليها . ( 51 ) أخرج به من هوامد الأرض النّبات ، و من زعر الجبال الأعشاب ، فهي تبهج بزينة رياضها ، و تزدهي بما ألبسته من ريط أزاهيرها ، و حلية ما سمّطت به من نواضر أنوارها . ( 52 ) و جعل ذلك بلاغا للأنام ، و رزقا للأنعام ، و خرّق الفجاج في آفاقها ، و أقام المنار للسّالكين على جوادّ طرقها .
( 53 ) فلمّا مهّد أرضه ، و أنفذ أمره ، اختار آدم ، عليه السّلام ، خيرة من خلقه ، و جعله أوّل جبلتّه ، و أسكنه جنتّه ، و أرغد فيها أكله ، و أوعز إليه فيما نهاه عنه ، و أعلمه أنّ في الإقدام عليه التّعرّض لمعصيته ، و المخاطرة بار گران بار كرده بر آن . ( 51 ) بيرون آورد به آن از زمين هاى خشك بى نبات گياه را ، و از سر كوهها گياهها را ، پس آن زمين شاد گردد به آرايش روضههاى خود ، و بزرگ گردانند به حسن منظر بدانچه در پوشند او را از چادر شكوفههاى آن ، و زيور آنچه در آويختهاند - به انواع - به او از تازه و نازك شكوفههاى او . ( 52 ) و بكرد و بيافريد آن را نفقه و قوت آفريدگان ، و روزى براى چهار پايان ، و بشكافت راهها را در آفاق و كنارههاى آن زمين ، و بر پاى كرد نشانههاى علم ها براى روندگان بر راههاى روشن آن . ( 53 ) پس چون بگسترد زمين آن را ، و روان كرد امر خود را ، برگزيد آدم را - عليه السّلام - برگزيدنى از خلق خود ، گردانيد او را اوّل آفريدگان خود ، و آرام داد او را [ در ] بهشت خود ، و خوش و فراخ گردانيد در او طعمهء او را ، و اشارت كرد به او در آنچه نهى كرد از او ، و اعلام كرد او را بدرستى كه در پيش
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 192
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٩٢