تلخيص المطالب
* جناب شيخ از جمله رواياتى كه براى اثبات حجيّت استصحاب بدان استدلال شده و در مورد خاص هم وارد گرديده است ، حديث ( كلّ شىء طاهر حتى تعلم انّه قذر ) مىباشد . انما الكلام در اين حديث چيست ؟
در اين است كه : اين حديث با توجّه به غايتى كه دارد ظرفيت و گنجايش دو گونه معنا شدن را دارد . يعنى :
مىتوان گفت معناى آن اين است كه :
1 - هر چيزى پاك است و طهارتش ادامه دارد تا زمان حصول علم به قذارتش .
2 - و مىتوان گفت معناى آن اين است كه : هر چيز مشكوكى محكوم به طهارت است و اين حكم به طهارت تا زمان علم به نجاست پابرجاست .
حال : بنا بر معناى اوّل ، شىء را مفروض الطهاره گرفتيم تا زمانى كه فرد شاكّ علم به نجاست آن پيدا كند ، كه اين همان استصحاب طهارت است ، چرا كه حالت سابقه را در اين حكم لحاظ كرديم .
بنا بر معناى دوّم ، شىء را مشكوك الطهارة و النجاسة فرض كرديم ، بدون لحاظ حالت سابقه و سپس حكم به طهارت آن نموديم ، چرا كه حكم شارع است و اين حكم شارع تا زمان علم به نجاست شىء ادامه دارد ، كه اين همان قاعدهء طهارت است .
* باز هم جناب شيخ بفرمائيد انما الكلام در چيست ؟
در اين است كه آيا اين حديث شريف مربوط به استصحاب طهارت است يا مربوط به قاعدهء طهارت ؟
* پاسخ حضرتعالى چيست ؟
اين است كه : استصحاب طهارت مربوط به جائى است كه يك شيئى كه قطعا و مسلما پاك بوده لكن ما در ادامهء طهارتش شكّ مىكنيم ، لكن به ملاحظهء همين حالت سابقهء طهارتش حكم مىكنيم به ادامه طهارت آن تا اينكه علم به نجاستش پيدا كنيم ، اين همان استصحاب طهارت است .