جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 476

آخرت است ، پس هر گاه قصد روزه كردى نيّت كن كه به روزهء خود نفس را از خواهشهاى آن بازدارى ، و همّت و انديشه را از پيروى شياطين جدا كنى ، و نفس خود را [ از جهت ارتكاب گناهان ] بمنزلهء بيمار انگار ، و همان گونه كه بيمار جسمانى به اميد بهبود ميل به خوردنى و آشاميدنى نمىكند تو نيز با عمل روزه و به بركت آن هر لحظه اميد و انتظار شفاى بيمارى عصيان و گناهان داشته باش ، و باطن خود را از هر تيرگى و غفلت و ظلمتى كه تو را از معنى اخلاص براى خدا خالى و جدا مىسازد پاك كن . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود كه خداى تعالى مىفرمايد : روزه براى من و مختص به من است و من ثواب در خور آن را خواهم داد . و روزه خواهش نفس و شهوت طبع را مىميراند ، و در آن صفا و جلاى دل و پاكى اعضاء و جوارح و آبادانى ظاهر و باطن است ، و موجب شكر گزارى بر نعمتهاى الهى و نيكى و احسان به فقيران است ، و باعث افزونى تضرّع و خشوع و نرم دلى و گريه و پناه بردن به خداست ، و سبب شكستن شهوت و سبكى حساب قيامت و دو چندان شدن حسنات است . و فوايد روزه بىشمار است ، و آنچه ذكر كرديم براى هر خردمندى كه توفيق عمل دارد كافى است « ( 1 ) . تتميم هر كه ماه رمضان را خالص براى خدا و تقرّب به او روزه بدارد ، و باطن خود را از اخلاق نكوهيده پاك سازد ، و ظاهر خود را از معاصى و گناهان نگاهدارد ، و از حرام اجتناب نمايد ، و بجز حلال نخورد ، و در خوردن زياده روى نكند ، و بر نمازهاى نافله و ادعيه و ديگر آدابى كه در اين ماه سنّت شده مواظبت نمايد ، به مقتضاى اخبار متواتر لايق و در خور مغفرت و رهائى از عذاب آخرت مىگردد . پس اگر از عوام باشد ، صفاى نفسى پيدا مىكند كه دعايش بر آورده و روا مىشود ،