فصل 108 آنچه هنگام افطار سزاوار روزه دار است
روزه دار را سزاوار است كه دل او در وقت افطار نگران و مضطرب و در ميان بيم و اميد باشد ، زيرا نمىداند كه روزهء او پذيرفته شده و او از مقرّبان است يا ردّ شده و از مبغوضان است ، و اين حال بايد در پايان هر عبادتى باشد .
روايت است كه « امام حسن مجتبى عليه السّلام در روز عيد فطر به گروهى گذشت كه مشغول خنده بودند ، فرمود : خداى تعالى ماه رمضان را ميدانى براى بندگان خود قرار داده كه در آن براى طاعت او پيشى گيرند ، پس جماعتى گوى سبقت ربودند و به رستگارى رسيدند و گروهى پس افتادند و نا اميد و هلاك شدند ، شگفتا از كسى كه در روزى كه شتابندگان در آن فايز شدند مشغول خنده و بازى باشد ، و اهل بطالت و هرزه كاران زيان كردند ، هان سوگند به خدا كه اگر پرده برداشته شود نيكوكار مشغول نيكى خود و بدكار گرفتار بدى خويش گردد » ، يعنى شادى و سرور عمل پذيرفته شده او را از بازى باز مىدارد ، و حسرت عمل رد شده در خنده بر او مىبندد .