جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 407

و گفته‌اند : مراد بيهوشى از كثرت همّ و غم دنياست ، و گفته‌اند : از محبّت دنيا ، و اگر بر ظاهر آن حمل شود بيدار باش بر مستى دنياست ، زيرا علَّت را بيان كرده و فرموده است : تا بدانيد چه مىگوئيد . و چه بسا نمازگزارى كه شراب نياشاميده و حال آنكه در نماز خود نمىداند چه مىگويد . و رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « من صلَّى ركعتين ، لم يحدّث فيهما نفسه بشيء من الدّنيا ، غفر له ما تقدّم من ذنبه » . « هر كه دو ركعت نماز كند كه در آن دو ركعت چيزى از امور دنيا به خاطر خود نگذارند گناهان گذشتهء او آمرزيده است » . و فرمود : « هر گاه نماز واجب بجا آورى ، در آن وقت مانند كسى نماز كن كه با آن وداع مىكند و مىترسد كه ديگر به نماز باز نگردد » . و فرمود : « خدا به نمازى نظر نمىكند كه در آن دل مرد با بدن او حاضر نباشد ( در جاى ديگر باشد ) . و فرمود : « نماز واجب شد ، و به حج و طواف امر شد ، و مناسك اعلام گشت تا ياد خدا به پا شود ، پس چون در دل تو براى آن كه ياد او مقصود و مطلوب است عظمت و هيبتى نباشد ، ارزش ذكر تو چيست ؟ » . از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده است كه فرمود : « خداى تبارك و تعالى مىفرمايد : نماز را از كسى مىپذيرم كه براى عظمت من فروتنى كند ، و نفس خود را از خواهشهاى آن باز دارد ، و روز خود را به ياد من شام كند ، و بر خلق من تكبّر و بزرگى ننمايد ، و گرسنه را سير كند ، و برهنه را بپوشاند ، و بلا رسيده را رحم كند ، و غريب را جاى دهد ، پس چنين شخصى نور او مانند خورشيد مىدرخشد ، براى او در تاريكىها روشنى و در نادانى دانائى قرار مىدهم ، و او را به عزت خود حمايت مىكنم ، و به فرشتگان خويش محافظت مىنمايم ، چون مرا بخواند او را اجابت مىكنم ، و چون از من سؤال نمايد به او عطا مىكنم . مثل او در نزد من مانند باغهاى بهشت است كه ميوه هايش نمىپوسد و حالش دگرگون نمىشود ( 1 ) » .