فصل 81 آنچه در طهارت براى مؤمن سزاوار است
براى هر مؤمنى سزاوار است كه هنگام طهارت از حدث ( يعنى در وقت وضو و غسل ) توجّه داشته باشد كه تكليف به آنها براى دخول در عبادات و مناجات با آفريدگار يكتا از آن جهت است كه اعضائى كه امر به شستن آنها شده مباشر امور دنيوى بوده و در تيرگيهاى طبيعت فرو رفته بودهاند ، و از اهليّت ايستادن در پيشگاه خداى سبحان و اشتغال به عبادات او بيرون رفتهاند . پس به شستن آنها امر شده تا از آن تيرگيها و كدورتها پاك شود و شايستهء مناجات گردد .
و شكَّى نيست كه مجرّد شستن اعضاء ، آنها را از چركهاى دنيوى و آلايشهاى جسمانى پاك نمىكند تا دل خود را از اخلاق نكوهيده و دلبستگيهاى دنيا پاك نگرداند و عزم بازگشت به خدا نكند و از دنيا و خواهشهاى آن نگسلد . پس در وقت طهارت بايد دل او از صفات ناشايست و شهوات پليد پاك شود ، و جازم باشد بر اينكه اعضاء خود را كه خدمتكاران او هستند از شهوات دنيا باز گيرد تا نورانيّت و طهارت دل به آن اعضاء سرايت كند . و در وضو اولا به شستن رو امر شده ، كه مجمع بيشتر حواسّ ظاهر و اكثر اسباب و انگيزه هاى مطالب دنياست تا با روى دل به خدا توجّه كند و از چركها و آلودگىها خالى باشد ، و ثانيا به شستن دستها امر شده زيرا كه دستها مباشر بيشتر امور دنيوى و خواهشهاى طبيعى است كه مانع از رو آوردن به آخرت است ، و ثالثا به مسح پاها ، كه اكثر مطالب دنيوى و مقاصد طبيعى بواسطهء