او را اطاعت كند ، و از چركها و نجاست پاك باشد ، علاوه بر اين كه با اين طهارت كسالت از ميان مىرود و خواب طرد مىشود و دل براى قيام در پيشگاه خداى متعال پاك و پاكيزه مىگردد . و اين براى صورت و دستها و سر و پاها واجب است ، از آن رو كه اين اعضاء و جوارح بنده در وقت ايستادن او در نزد خداى سبحان ظاهر و آشكار مىشود ، زيرا به روى به سجده مىافتد ، و به دست خويش دعا و سؤال مىكند ، و به سر خود ركوع و سجود را پذيرا مىشود ، و با پاهاى خويش مىايستد و مىنشيند . و تنها در جنابت به غسل امر شده نه در تخلَّى [ و امثال آن ] ، زيرا جنابت ناشى از نفس آدمى است ، و چيزى است كه از همهء بدن بيرون مىرود ، و تخليه ناشى از نفس انسان نيست ، بلكه غذائى است كه از درى داخل مىشود و از درى خارج مىگردد « . ( 1 )
هامش
( 1 ) اين روايت را علامهء مجلسى در » بحار « : 18 - 56 ، باب علل وضو و ثواب آن و عقاب ترك آن از » عيون و علل « شيخ المحدّثين صدوق نقل كرده ، و جز در جاى مذكور ( بحار الانوار ) نشانى از آن نيافتم ، و چون با نسخه هاى » جامع السعادات « ، خطى و چاپى ، اختلاف بسيار دارد از » بحار « نقل شد . .