به خدا و پستى منزلت مىشود و برخى انسان را يكسره از حدود قرب به عالم بعد كه افق شياطين است مىراند . و از اين رو در زبان فقه بعضى مكروه غير ممنوع شمرده شده ، با اينكه همهء آنها عدول از عدل و كفران نعمت و نقصان از درجه اى است كه به قرب الهى مىرساند ، زيرا مورد خطاب در آنها عواماند كه مرتبهء آنها به درجهء چهارپايان نزديك است ، و در ظلماتى [ مثل جهل و دنيا طلبى ] فرو رفتهاند كه امثال اين ظلمتها نسبت به آنها چندان ظهور نمىكند ، زيرا همهء معاصى ظلمت است ، ليكن بعضى بالاتر از بعضى ديگر و برخى در جنب برخى ديگر ناچيز و نابود است .
و از اين جهت مىبينى كه هر گاه بنده كارد آقاى خود را بدون اذن وى به كار ببرد او را عتاب مىكند ، و ليكن اگر با اين كارد عزيزترين فرزند خود را بكشد ديگر براى استعمال بىاجازه كارد حكمى و مجازاتى باقى نمىماند . و از اين رو صاحبدلان و اهل معرفت جميع اين مكروهات را ممنوع و حرام مىشمارند ، و در كمترين آدابى كه انبياء و اولياء رعايت مىكردند سهل انگارى نمىكنند ، حتى نقل شده است كه : « يكى از ايشان خروارها گندم گرد آورد تا تصدّق كند ، از سبب آن پرسيدند گفت : يك بار به سهو نخست پاى چپ در پا افزار كردم ، خواستم آن را به صدقه جبران كنم » .
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 315
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٣١٥