فصل 52 آيا دعا با رضا منافات دارد ؟
بدان كه دعا منافى و مخالف رضا نيست ، و همچنين است كراهت گناهان و دشمن داشتن اهل آن و بريدن و گسستن اسباب آن ، و كوشش در دفع و ازاله آن بوسيلهء امر به معروف و نهى از منكر ، و گريختن از شهرى كه در آن معاصى شايع و آشكار شده است ، گروهى از اهل بطالت ( بيكارى ) و غرور پنداشتهاند كه همهء اينها مخالف رضاست ، زيرا هر چه رد كردن آن به دعا قصد شود و انواع گناهان و تبهكارى و فجور و كفر از قضا و قدر خداوند است ، و براى مؤمن واجب است كه به آن راضى و خشنود باشد . و گاهى سكوت بر منكرات را يكى از مقامات رضا شمردهاند ، و آن را خوشخويى و حسن خلق ناميدهاند ، و اين همه جهل و غفلت است از اسرار و نكته هاى باريك شريعت .
امّا دعاء ، شكى نيست كه از جانب شريعت به آن مأموريم ، و دعاهاى انبياء و ائمّه بسيار است ، و حال آنكه ايشان در بالاترين مقامات رضا بودند ، و آيات و اخبار در امر به دعاء و در فوائد آن و عظمت ستايش آن هم پشت و متواترند ، و خداى سبحان بندگان دعا كننده را ستوده است ، آنجا كه مىفرمايد :
« وَيَدعُونَنا رَغَبا وَرَهَبا » 21 : 90 ( انبياء ، 90 ) « و با اميد و بيم ما را مىخوانند » .