فصل 46 معنى دوستى خدا مر بنده را
بدان كه شواهد كتاب و سنّت صراحت دارد كه خداى سبحان بندگان خود را دوست دارد ، چنان كه مىفرمايد :
« يُحِبّهُم وَيُحِبّونَه » 5 : 54 ( مائده ، 54 ) « خدا آنان را دوست دارد و آنان خدا را دوست دارند » .
و مىفرمايد : « انَّ الله يُحِبُّ الَّذينَ يُقاتِلُونَ في سَبيلِه » 61 : 4 ( صف ، 4 ) « خدا كسانى را كه در راه او كارزار مىكنند دوست دارد » .
و مىفرمايد : « انَّ الله يُحِبّ التَّوابينَ وَيُحِبّ المُتَطَهِّرينَ » 2 : 222 ( بقره ، 222 ) « خدا توبه كاران و پاكيزه كاران را دوست دارد » .
و مىفرمايد : « قُل ان كُنتُم تُحِبّونَ الله فَاتَّبِعُونى يُحبِبكُمُ الله وَيَغفِر لَكُم ذُنُوبَكُم » 3 : 31 ( آل عمران ، 31 ) « بگو اگر خدا را دوست داريد مرا پيروى كنيد تا خدا شما را دوست دارد و گناهانتان را بيامرزد » .
و رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « انّ اللَّه يعطى الدّنيا من يحبّ و من لا يحبّ ، و لا يعطى الايمان الا من يحبّ »
« خدا دنيا را به كسى كه دوست دارد و به كسى كه دوست ندارد مىدهد ، ولى ايمان را نمىدهد مگر به كسى كه دوست دارد » .
و فرمود : « اذا احبّ اللَّه عبدا لم يضرّه ذنب »
« وقتى خدا بنده اى را دوست