« از جملهء بدان و اشرار بندگان خدا كسى است كه مردم به جهت دشنام - گوئيش از همنشينى با او كراهت داشته باشند » .
و فرمود : « سباب المؤمن فسوق ، و قتاله كفر ، و أكل لحمه معصية و حرمة ماله كحرمة دمه »
« دشنامگوئى به مؤمن فسق است ، و جنگيدن با او كفر است و خوردن گوشتش [ به وسيلهء غيبت ] گناه است ، و حرمت مال او مانند حرمت خون اوست » .
و فرمود : « سباب المؤمن كالمشرف على الهلكة » .
« دشنامگوئى به مؤمن مانند كسى است كه در پرتگاه هلاكت است » .
و فرمود : « شرّ النّاس عند اللَّه تعالى يوم القيامة الَّذين يكرمون اتّقاء شرّهم . »
« بدترين مردم نزد خدا در قيامت كسانىاند كه مردم از بيم شرّ آنها اكرام و احترامشان كنند » .
و فرمود : « المتسابّان شيطانان متعاديان و متهاتران »
« دو ناسزاگو به يكديگر دو شيطان مخالف و دشمن يكديگرند كه هم را تكذيب مىكنند » .
حضرت صادق عليه السّلام فرمود :
« من علامات شرك الشّيطان الَّذى لا يشكّ فيه ان يكون فحّاشا لا يبالى ما قال و لا ما قيل فيه »
« از نشانه هاى شركت شيطان كه ترديدى در آن نيست اين است كه فحّاش باشد كه باكى از آنچه بگويد و از آنچه به او بگويند نداشته باشد » .
و فرمود : « البذاء من الجفاء ، و الجفاء في النّار »
« بد زبانى از جفا كارى است ، و جفا كارى در آتش است » .
و فرمود : « من خاف النّاس لسانه فهو في النّار . »
« هر كه مردم از زبان او بترسند در آتش خواهد بود » .
و از امام كاظم عليه السّلام دربارهء دو مردى كه به يكديگر ناسزا گويند روايت شده است كه فرمود :
جامع السعادات ( علم اخلاق اسلامى ) ( فارسي ) — صفحة 383
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٣٨٣