شطر دوم از كتاب ذكر مرگ
( 1 ) در احوال مرده از وقت نفخ صور تا آخر قرار گرفتن در بهشت يا در آتش و تفصيل آن چه در پيش اوست از هولها و خطرها بيان دميدن صور ، و صفت ارض محشر و اهل او ، و صفت عرق اهل محشر ، و صفت درازى روز قيامت ، و صفت روز قيامت و داهيههاى « 308 » آن و نامهاى آن ، و صفت پرسيدن از گناهان ، و صفت ترازو ، و صفت خصمان و ردّ مظالم ، و صفت صراط ، و صفت شفاعت ، و صفت حوض ، و صفت دوزخ و أهوال و انكال و ماران و كژدمان آن ، و صفت بهشت و أصناف نعيم آن ، و عدد بهشتها و درها و غرفهها و ديوارها و جويها و درختان آن ، و لباس اهل بهشت و فراشها و تختهاى ايشان ، و صفت طعام ايشان ، و صفت حور العين و ولدان ، و صفت نظر در وجه اللّه ، و بابى در فراخى رحمت كه ختم كتاب بر آن است .
صفت نفخ صور
( 2 ) سختى حالهاى مرده در سكرات مرگ ، و خطر او در بيم عاقبت ، پس رنج تاريكى و كرمان گور ، پس رنج منكر و نكير و سؤال ايشان ، پس عذاب گور و خطر آن اگر مستوجب غضب باشد ، در آن چه پيش از اين تقرير افتاده است شناختى . و از آن بزرگتر خطرهايى است كه پيش اوست از دميدن صور ، و بر انگيختن روز نشور ، و عرضه كردن بر جبار ، و پرسيدن از قليل و كثير ، و در آويختن ترازو براى معرفت مقادير ، پس گذشتن بر صراط با غايت باريكى و نهايت تيزى آن ، پس منتظر بودن آواز در حال فصل قضا تا تو را به إسعاد رساند يا به اشقا . پس اين احوال و أهوال است كه تو را چاره نيست از شناختن آن ، پس گرويدن بدان بر سبيل جزم و تصديق ، پس بسيار
هامش
( 308 ) استعداد ، آمادگى ، ساختگى .