استعاذه قبل از خواندن سورهء حمد در ركعت اوّل بنا بر قول برخى از فقهاء ما .
در وجوب احتياط در اينجا ( كه شك در جزئيّت چيزى است ) ، بين فقهاء اختلاف واقع شده است .
بنابراين :
برخى از متأخر المتأخّرين تصريح كردهاند به وجوب احتياط ( و انجام اكثر ) ، و چهبسا اين وجوب از كلام برخى قدما نيز مثل سيد و شيخ ، استفاده مىشود ، لكن به طور روشن معلوم نيست كه ( اين وجوب احتياط ) ، گرايش و اعتقاد آنها باشد ، چرا كه ظاهر ديگر عباراتشان خلاف احتياط است .
( مشهور در اين مسئله اجراء اصل برائت است )
و تصريح گروهى ديگر : اجراء اصالة البراءة ( در جزء مشكوك ) و عدم وجوب احتياط در آن است .
امّا ظاهر اينست كه :
جريان برائت در جزء مشكوك ، مشهور ميان شيعه و سنى ، متقدّمين و متأخرين است ، همانطور كه از تتبّع و تحقيق در كتابهاى علماى شيعه مثل ؛ الخلاف شيخ و سرائر و كتابهاى فاضلين و شهيدين و محقّق ثانى و كسانى كه متأخّر از ايشان هستند ، روشن مىشود .
بلكه انصاف اينست كه :
در كلمات و عبارات كسانى كه متقدّم بر محقّق سبزوارى بودهاند ، كسى را نيافتم كه ملتزم به وجوب احتياط در اجزاء و شرائط باشد ، اگرچه در ميان علما كسانى هستند كه سخنشان در اين مطلب متفاوت است ، مثل : سيد و شيخ و شهيد .
( مختار شيخ نيز در اين مسئله اجراء برائت است )
به هر صورت اختيار و انتخاب ما در جزء مشكوك ، اجراى اصل برائت است دليل ما بر اصالت البراءة : حكم عقل است و آنچه از روايت در اين باب وارد شده است .
( دليل عقلى بر اجراى برائت در شك در جزئيّت )
و امّا عقل :
به خاطر استقلالش در حكم به قبح و زشتى مؤاخذهء عبدى است كه مكلّف شده به مركّبى