و اما نص
( 1 ) دليل بر آن كه شنيدن آواز خوش مباح است منت نهادن حق تعالى است بر بندگان بدانچه گفته است : يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ « 25 » . و در تفسير اين آيت گفتهاند كه آن آواز خوش است . و در حديث است : ما بعث اللّه نبيا الاّ حسن الصّوت ، اى ، حق تعالى هيچ پيغامبرى نفرستاده مگر خوش آواز . و پيغامبر - صلّى اللّه عليه و سلم - گفت : للَّه اشدّ إذنا للرّجل الحسن الصّوت بالقرآن من صاحب القينة إلى قينته ، اى ، هر آينه خداى - عز و جل - از مردى كه قرآن به آواز خوش خواند به از آن استماع فرمايد كه صاحب مطربه از مطربهء خود . و در حديث آمده است در معرض ثناى داود - عليه السّلام - كه او خوش آواز بود در نوحه كردن بر نفس خود و در خواندن زبور ، تا به حدى كه آدميان و پريان و مرغان و وحشان « 26 » براى شنيدن آواز او فراهم آمدندى ، و از مجلس او چهار صد جنازه و آن چه بدان نزديك باشد در وقتها برداشته شدى . و پيغامبر - صلّى اللّه عليه و سلم - گفت در مدح بو موسى اشعرى : لقد اعطى هذا مزمارا من مزامير آل داود ، اى ، اين را مزمارى از مزامير آل داود داده شده است . مترجم مىگويد كه مزامير اينجا ضرب مثلى است ، كه از خوشى آواز چنانستى كه در حلق او مزامير است . و به آل داود . . . « 27 » خواسته است . و خداى - عز و جل - گفت : إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ « 28 » . و اين به مفهوم خطاب دليل