باب اول در فضيلت وردها ، و ترتيب آن در شب و روز
فضيلت وردها و بيان آن كه مواظبت در آن ، سلوك راهى است به حق تعالى
( 1 ) بدان كه ارباب حقيقت و اصحاب بصيرت دانستهاند كه نجات جز در لقاى بارى تعالى نيست ، و رسيدن به لقاى بارى تعالى ميسر نشود مگر بدانچه انتقال از دنيا به آخرت بر محبت بارى تعالى ، و به معرفت او باشد ، و محبت و انس حاصل نيايد مگر از پيوسته ياد كردن محبوب و مواظبت نمودن بر آن ، و معرفت مهيا نشود مگر به دوام فكرت در [ آن ] و صفات و افعال او . و در وجود جز بارى تعالى و افعال او نيست . و دوام ذكر و فكر ممكن نگردد مگر به وداع دنيا و شهوتهاى آن و به قدر حاجت و اندازهء ضرورت از آن اكتفا نمودن . و كل آن تمشيت [ 545 ] نپذيرد مگر بدانچه وقتهاى شب و روز در وظيفتهاى ذكر و فكر مستغرق گردانيده شود . و چون در سرشت نفس ملالت و سآمت [ باشد ، بر يك ] فن از سببهايى كه معين ذكر و فكر باشد صبر نكند ، بل چون وى [ بر يك ] نمط داشته شود ملول گردد و آن را گران شمرد . و حق تعالى دادن ثواب را نگذارد « 5 » تا بنده ملالت در ميان نيارد . « 6 »
هامش
( 5 ) نگذارد ، ترك نكند .
( 6 ) در متن عربى : و ان اللَّه عز و جل لا يملّ حتى تملّوا .