بيان أدبها و سنتها كه از ترتيب گذشته بيرون است و در كل روز عام و آن هفت است .
اول آن كه بامداد ، يا پس از نماز ديگر ، در مجالس علم حاضر شود ،
( 1 ) و در مجلسهاى قصه خوانان نرود ، چه در سخن ايشان خيرى نيست ، و نبايد كه مريد در كل روز آدينه [ 312 ] از خيرها و دعاها خالى باشد ، تا در ساعت شريفه ملابس خير بود ، و پيش از نماز بايد كه در حلقهها ننشيند . و عبد اللّه عمر از پيغامبر روايت كرد كه نهى عن التّحلّق « 238 » يوم الجمعة قبل الصّلاة ، مگر آن كه [ صاحب حلقه ] عالمى باشد كه به خداى - عز و جل - و به ايام خداى [ تذكير ] كند ، و در دين وى تفقّه نمايد ، « 239 » و بامداد در جامع سخن گويد ، در مجلس چنين [ كسى ] بنشيند و بر اين طريق وى را هم پگاه رفتن جامع حاصل شود و هم استماع علم . و شنيدن علمى كه در آخرت سود دارد فاضلتر از نماز نفل بود . چه بو ذر روايت كرده است كه حضور مجلس علم فاضلتر از هزار ركعت نماز . و انس مالك گفت در تفسير قول خداى - عز و جل : فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ . « 240 » كه بدين فضل ، طلب دنيا نخواسته است ، بل عيادت بيمار و شهود جنازه و تعلّم علم و زيارت دوستى الهى « 241 » خواسته است . و حق تعالى در چند موضع علم را فضل نام كرده است . قال اللّه تعالى :