و الوسيلة و الدّرجة الرّفيعة و المنزلة الشّامخة المنيفة اللهمّ أعط محمّدا سؤله و بلّغه مأموله و اجعله اوّل شافع و اوّل مشفّع اللّهمّ عظّم برهانه و ثقّل ميزانه و افلح حجّته و ارفع في اعلى المقرّبين درجته اللّهمّ احشرنا في زمرته و اجعلنا من اهل شفاعته و أحينا على سنّته و توفّنا على ملّته و اوردنا حوضه و اسقنا بكأسه غير خزايا و لا نادمين و لا شاكّين و لا مبدّلين و لا فاتنين و لا مفتونين ، آمين ربّ العالمين . [ 315 ] و در جمله هر چه از ألفاظ صلوات بگويد ، اگر چه همين باشد كه در تشهد مشهور است ، او درود دهنده بود . و بايد كه استغفار با آن ضم كند ، چه آن نيز در اين روز مستحب است .
چهارم خواندن قرآن
( 1 ) بايد كه در اين روز قرآن بسيار خواند - خاصه سورت كهف - چه ابن عباس و بو هريره روايت كردهاند كه من قرأ سورة الكهف ليلة الجمعة او يوم الجمعة اعطى نورا من حيث يقرؤها إلى مكّة و غفر له إلى الجمعة الأخرى و فضل ثلاثة ايّام و صلّى عليه سبعون ألف ملك حتى [ يصبح ] و عوفى من الدّاء و الدّبيلة و ذات الجنب و البرص و الجذام و فتنة الدّجّال . اى ، هر كه شب آدينه يا روز آن ، سورت كهف بخواند ، وى را نورى دهند از جايگاه خواندن وى تا مكه ، و تا آدينهء ديگر گناهان وى آمرزيده شود ، و سه روز ديگر زيادت ، و هفتاد هزار فريشته براى وى آمرزش خواهند ، و عافيت [ يابد ] از درد و دژپيه « 244 » و درد دل و پيس و پك و فتنهء دجال . « 245 » و روز آدينه يا شب آن ، ختم قرآن مستحب است اگر تواند . و ختم بايد كه در نماز بامداد باشد اگر شب خواند ، يا [ در ] نماز شام ، يا ميان بانگ نماز و اقامت آدينه ، كه آن را فضلى عظيم است . و عابدان سلف مستحب داشتندى كه روز آدينه هزار بار سورت اخلاص بخوانند و گفتهاند كه اگر آن را در ده ركعت يا بيست بخواند به از ختمى باشد ، و بر پيغامبر - عليه السلام - هزار بار درود فرستادندى ، و هزار بار سبحان اللّه و الحمد للَّه و لا إله الاّ اللّه و اللّه أكبر بگفتندى .
و اگر در روز آدينه يا شب آن ، شش صورت مسبحات « 246 » بخواند نيكو باشد . و روايت نكردهاند كه پيغامبر - عليه السلام - سورتهاى معين خواندى ، مگر در روز آدينه و شب آن . [ و در نماز شام شب آدينه قل يا ايّها الكافرون و قل هو اللّه احد مىخواند ] و در نماز خفتن شب آدينه سورت جمعه و سورت المنافقون خواندى . و آمده است كه اين دو سورت را در دو ركعت جمعه خواندى .
هامش
( 244 ) دژپيه ، غده و گره زير پوست ، كفگيرك .
( 245 ) در نسخهء مجلس : و درد پهلو و پيسى و بهك . . .
( 246 ) شش سورت مسبّحات ، شش سوره از قرآن كه پس از بسم اللّه با سبّح يا يسبّح ( للَّه ) آغاز مىشود و عبارت انداز : حديد 57 ، حشر 59 ، صف 61 ، جمعه 62 ، تغابن 64 ، اعلى 87 .