كلماتى كه مأثور راست بخواند .
مترجم مىگويد . به نزديك بو حنيفه قنوت در نماز بامداد مشروع نيست . و اگر امام بخواند ، به نزديك بو حنيفه و محمد ، مقتدى وى را متابعت نكند ، و به نزديك بو يوسف متابعت كند .
سجود
( 1 ) پس تكبير گويان در سجده رود و پيشانى و كفها برهنه بر زمين نهد ، و تكبير مقارن فرود رفتن گويد ، و در غير ركوع دست بر نيارد ، و اول زانو بر زمين نهد ، پس دست ، پس پيشانى و بينى ، و بازو از پهلو ، و شكم از ران ، و يك ران از ديگر دور دارد - و زنان اين اعضا فراهم دارند - و دست برابر دوش بر زمين نهد و انگشتان گشاده نكند ، بل فراهم دارد ، و انگشت بزرگ را با ديگر انگشتان ضم كند ، و اگر نكند باكى نبود ، و بازو را چون سگ بر زمين نگستراند كه در آن نهى آمده است ، و سه بار سبحان ربّى الاعلى بگويد ، و اگر بيش از آن گويد نيكوتر بود ، مگر در حال امامت ، و از سجده بر آيد تكبير گويان ، و معتدل با آرام بنشيند بر پاى چپ ، و پاى راست بايستاند و دست بر ران نهد ، و در انگشتان تكلف گشادن و فراهم آوردن نكند ، و بگويد : ربّ اغفر لي و ارحمني و ارزقني و اهدني و اجبرني و عافني و اعف عنّى . و اين جلسه را دراز نكشد [ 263 ] مگر در سجود . تسبيح و سجدهء دوم هم بر اين جمله بكند . آن گاه جلسهاى سبك براى استراحت در هر ركعتى كه پس از آن تشهد نباشد به جاى آرد . پس برخيزد و دست بر زمين نهد و در حال برخاستن يك پاى را تقديم نكند ، و تكبير را بكشد از ميانهء ارتفاع از قعود تا ميانهء ارتفاع سوى قيام ، چنان كه « هاء » اللّه به وقت استواى جلوس گفته شود ، و « كاف » أكبر در حال اعتماد كردن « 42 » بر دست براى قيام ، و « راء » در ميانهء ارتفاع سوى قيام و در ميانهء ارتفاع از قعود آغاز كند تا تكبير در ميانهء انتقال باشد و خالى نشود از او مگر دو طرف ، و اين به تعميم نزديكتر . و ركعت دوم همچون اول بگزارد و در ابتداى آن أعوذ بگويد .
تشهد
( 2 ) در ركعت دوم تشهد اول بگويد ، پس بر پيغامبر درود دهد . و دست راست بر ران راست نهد ، و
هامش
( 42 ) اعتماد كردن ، تكيه كردن .