بر خويش واجب شمار و همواره خداى ترس و مراقب او باش و از خشم وى عز و جل بپرهيز و شب و روز در نگهبانى رعيت خويش بكوش و در برابر نعمت تندرستى كه ايزد به تو ارزانى داشته است پيوسته آن جهان را به ياد آور و بينديش كه سرانجام بسراى ديگر ميروى و زندگى جاويد تو در آن جهانست و در آنجا همهء كردارهاى تو مورد پرسش و بازخواست واقع خواهد شد ، پس چنان شيوهاى پيش گير كه ايزد عز و جل ترا از هر لغزشى نگهدارد و روز رستاخيز ترا از شكنجه و عذاب دردناك برهاند زيرا ايزد سبحانه به تو نيكى فرموده و فرمانروايى گروهى از بندگانش را به تو سپرده است ، و دريغ نداشتن مهر خويش را از بندگان خدا بر تو واجب كرده و ترا بدادگرى در ميان آنان ملزم ساخته است ( پس بايد ) احكام و حدود ايزدى را در ميان ايشان اجرا سازى و از جان و ناموس و سرزمين آنان دفاع كنى و نگذارى خون كسى بريزد و در امنيت راههاى ايشان بكوشى [ 1 ] و آسايش مردم را تأمين كنى .
چه ايزد ترا براى واجباتى كه بر عهدهء تو فرض كرده است بازخواست مىكند و در ايستگاه عدالت قرار ميگيرى و از تو پرسش ميكنند و پاداش و كيفر تو وابسته به پيش و پس انداختن [ اين تكاليف است ] پس [ براى گزاردن آنها همواره ] فهم و خرد و بينايى خويش را فارغ بگذار و مبادا [ هيچ مايهء غفلت ] و سرگرمى ديگر ترا از انجام دادن واجبات باز دارد . زيرا آن تكاليف سر فصل و ملاك كار تو و نخستين توفيقى است كه خداى عز و جل ترا بسبب آنها به راه راست رهبرى ميفرمايد . و بايد نخستين امرى كه بر گردن ميگيرى و كردارت را بدان نسبت ميدهى ، مواظبت بر فرايضى باشد كه ايزد عز و جل آنها را بر تو واجب فرموده است از قبيل نمازهاى پنجگانه و حاضر شدن در نماز جماعت با مردمى كه ترا پذيرفتهاند و گزاردن توابع نماز بر وفق سنتهاى آن بدانسان كه بايد چنان وضو گيرى كه شرايط آن در همهء اعضا بشايستگى انجام يابد و نخست نام خداى عز و جل را ياد كنى و هنگام قرائت ( حمد و سوره ) كلمات را بآهستگى و
هامش
[ 1 - ) ] در نسخهء ( پ ) و جمهرة « لسبلهم » و در نسخ ديگر « لسربهم » و « سرب » بمعنى نفس است .